Logged by Luck (2)

ตอนที่ได้รับโจทย์ให้ออกแบบสมุดบันทึกที่น่าจด โดยไม่มีเงื่อนไขหรือข้อจำกัดว่าจะต้องเป็นตารางนั้น ทำให้ลักข์ตั้งคำถามกับคุณหมอทันทีว่า บุคลากรทางการแพทย์จะดูรู้เรื่องหรือคะ?

เพราะสำหรับคุณหมอนั้น ลักข์รู้อยู่ว่าคุณหมอมีมากกว่าความรู้ทางวิทยาศาสตร์ เพราะคุณหมอมีศิลปะอยู่ในหัวใจด้วย เนื่องจากคุณหมอยอมรับการจดแบบไม่ใช่ตารางของลักข์ โดยดูสมุดจดบันทึกของลักข์ทุกครั้งที่ถึงวันนัดตรวจ แต่บุคลากรท่านอื่นๆ จะยอมรับและดููรู้เรื่องด้วยหรือเปล่านี่สิ ลักข์ยังข้องใจ

คุณหมอบอกว่า ปัญหาของบุคลากรทางการแพทย์ไม่ใช่รูปแบบการบันทึกของคนไข้หรอก แต่ปัญหาที่สำคัญคือ คนไข้ไม่ยอมจดบันทึกต่างหาก ทำให้คุณหมอไม่มีข้อมูลที่สมบูรณ์มากพอที่จะรักษาคนไข้ให้ได้ผลดีที่สุด การรักษาที่ทำอยู่ก็ทำได้จากการดูผลเลือดในแต่ละครั้งที่มาหาหมอ แต่การรักษาโรคเบาหวานให้ได้ผลดีที่สุด ผู้ที่เป็นเบาหวานจำเป็นที่จะต้องให้ข้อมูลรายละเอียดที่แท้จริงกับหมอ เกี่ยวกับระดับน้ำตาลในแต่ละวัน แต่ละเวลา ข้อมูลเรื่องกิจกรรมในแต่ละวัน อาหารในแต่ละมื้อ เพราะคนไข้เบาหวานเป็นคนเดียวที่จะอยู่กับโรคเบาหวานตลอด 24 ชม. 7 วันต่อสัปดาห์ การให้ข้อมูลกับหมอจึงเป็นเรื่องสำคัญมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งตนไข้เบาหวานชนิดที่ 1 แต่ส่วนใหญ่แล้วมันจะทำกันในลักษณะทำการบ้านมาส่งตามคำสั่งเมื่อใกล้ถึงวันนัดพบ หรือนั่งเทียนเขียนตัวเลขเพื่อให้มีการบ้านมาส่งหมอก็มี

ฟังความคิดของคุณหมอแล้ว ลักข์ว่าสิ่งที่ยากกว่าและสำคัญกว่าการออกแบบสมุดจดบันทึกน้ำตาล คือ การชักชวนให้น้องๆ ในโครงการฯ เกิดความรู้สึกที่ดีและการยอมรับโรคเบาหวาน เพื่อที่น้องๆ จะได้ได้รับประโยชน์สูงสุดจากการเข้าร่วมในโครงการฯ นี้ … หลังจากออกแบบสมุดจดบันทึกเสร็จ จะต้องขอโอกาสเป็นวิทยากรในโครงการฯ นี้ตอนไปค่ายให้ได้ ลักข์ตั้งเป้าหมายนี้ไว้ในใจ

หลังจากที่หาข้อมูล เลือกรูปแบบการจดบันทึกที่ถูกใจได้แล้ว ลักข์ก็นำไปเสนอให้คุณหมอเลือก2 รูปแบบคือ ตาราง และ รูปภาพแบบที่ลักข์ใช้จดบันทึกเองมาตั้งแต่ปี 2547

คุณหมอตั้งคำถามกลับว่า ถ้าเป็นลักข์จะเลือกแบบไหน? … อ้าววว แบบนี้ก็สวยสิ! ลักข์ตอบอย่างมั่นใจว่า เลือกรูปภาพค่ะ เพราะสมุดบันทึกที่เป็นตารางมีพื้นที่ไม่พอให้ลักข์จดทุกรายละเอียด อีกทั้งรูปแบบก็น่าเบื่อ เพราะเคยจดแบบตาราง ลักข์จดได้ 3 เดือนก็เลิกใช้สมุดบันทึกที่เป็นตาราง หันมาใช้สมุดบันทึกที่วาดขึ้นมาเองแล้ว ซึ่งจดอยู่ได้เป็นปีๆ เลยค่ะ

คุณหมอบอกว่า ถ้าอย่างนั้นนก็ใช้รูปภาพตามแบบที่ลักข์รู้สึกสนุกที่จะจดดีกว่า เพราะสมุดที่ออกแบบโดยคนไข้เบาหวาน ผมเชื่อว่าต้องน่าสนใจ และทำให้คนไข้เบาหวานรู้สึกสนุกที่จะจดมากกว่าแบบเดิมๆ ที่มีอยู่แน่ๆ เพราะทั้งหมดมีแต่ตาราง

สมุดจึงถูกออกแบบและพัฒนาขึ้นมา จนกระทั่งได้ส่งให้กับทางคณะกรรมการในโครงการฯ พิจารณา ซึ่งลักข์ได้รับคำเสนอแนะให้พิจารณาเรื่องรูปแบบตาราง ไปจนถึงการเพิ่มจำนวนมื้ออาหารในการออกแบบ ซึ่งทำให้เกิดข้อจำกัดในการเปลี่ยนแปลงแก้ไข การออกแบบในครั้งนี้หากมีความไม่เหมาะสมประการใดลักข์จึงขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว โดยไม่เปลี่ยนแปลงแก้ไขตามคำแนะนำใดๆ ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มเติมหรือลดทอนเลย

นับว่าเป็นความโชคดี เพราะหลังจากที่ได้ไปบรรยายในค่ายเบาหวานครั้งแรกในวันที่  2-3 เมษายน 2555 แล้ว ลักข์มีโอกาสได้พบกับน้องค่ายแรกในค่ายที่ 2 ที่จัดขึ้นในวันที่ 26-27 พฤษภาคม 2555 ด้วย ทำให้รู้ว่าน้องๆ รู้สึกสนุกไปกับการจดบันทึก ทำให้สามารถเรียนรู้และดูแลตัวเองได้ดีขึ้นด้วย … สิ่งที่ทุ่มเททำลงไปด้วยทั้งหมดของหัวใจ สามารถที่จะทำให้เพื่อนร่วมโรคหลายคนสามารถที่จะอยู่กับโรคเบาหวานด้วยความเข้าใจอย่างมีความสุข แค่นี้ก็ทำให้ลักข์มีความสุขได้แล้วล่ะ

Advertisements

Logged by luck (1)

หลังจากได้รับรู้ข่าวของโครงการ “๘๔ พรรษามหาราชัน รวมพลังบริบาลผู้เป็นเบาหวานชนิดที่ 1 เฉลิมพระเกียรติพระบามสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา ๗ รอบ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๔”

ลักข์ได้ส่งใบสมัครไปเข้าร่วมกับโครงการฯ นี้ด้วย และก็ได้รับเลือกเป็น 1 ในผู้เข้าร่วมโครงการฯ นี้เป็นกรณีพิเศษ เพราะคุณหมอได้ขอให้ลักข์ช่วยออกแบบสมุดจดบันทึกระดับน้ำตาลสำหรับโครงการฯ นี้ให้ด้วย

โดยได้รับโจทย์มาสั้นๆ ว่า “อยากให้ลักข์ออกแบบสมุดจดบันทึกระดับน้ำตาลที่เด็กอยากจด จะเป็นรูปแบบไหนก็ได้ฟรีสไตล์เลย” เป็นโจทย์ที่ง่าย แต่การจะตอบโจทย์นี้ได้ต้องใช้ความสามารถในทุกทาง และทุกด้านที่มีอยู่เลยทีเดียว

ขอบคุณ รศ.นพ.สมพงษ์ สุวรรณวลัยกร ที่ให้โอกาส และเชื่อมั่นว่าลักข์จะทำได้

ขอบคุณ พี่เปิ้ล พรพิมล เกียรติศักดิ์ทวี พี่พยาบาลที่คอยรบกับลักข์ ให้ข้อคิด คำแนะนำ และเสนอแนะ เพื่อให้สมุดบันทึกนี้สมบูรณ์

ขอบคุณ หม่าม้า มัณฑนา สิริเวสมาศ ผู้หญิงที่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิต ที่คอยสนับสนุนทั้งกำลังทรัพย์ และกำลังใจ รวมถึงได้ดูแลร่างกายตัวเองให้แข็งแรงเพื่อให้ลักข์ทำงานนี้ได้อย่างเต็มที่ เต็มหัวใจ

ขอบคุณ พี่ชาย อ.ดร.วีรวัฒน์ สิริเวสมาศ  ที่วาดภาพประกอบและออกไอเดีย

ขอบคุณ หลานไจ๋ ด.ช.ฐาณัฎฐ์ สิริเวสมาศ ต้นแบบ มด ที่เป็นภาพประกอบในหนังสือและพรีเซนเตขั่นทั้งหมด

ขอบคุณทุกๆ ความรักและมิตรภาพที่ได้รับมาในชีวิต ขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่ได้รับมาจนทำให้สมุดบันทึกเล่มนี้สำเร็จได้

ลักข์หวังว่าผู้ที่เข้าร่วมโครงการฯ จะรู้สึกสนุกไปกับการบันทึกระดับน้ำตาล อาหาร อินสุลิน และกิจกรรมต่างๆ จนทำให้สามารถเกิดการเรียนรู้ สามารถเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของอินสุลิน อาหาร และการออกกำลังกายได้ว่ามีผลต่อระดับน้ำตาลของตัวเองยังไง

สมุดบันทึกระดับน้ำตาลเล่มนี้ ลักข์ตั้งชื่อว่า “สวัสดีเบาหวาน” ก็เพื่อให้ทุกคนได้ทักทายและทำความรู้จักกับโรคเบาหวานที่ตัวเองเป็นอยู่ โดยเป็นฉบับพิเศษที่ทำขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับโครงการฯ นี้ ลักข์จึงเรียกว่าฉบับ “D4KING” เพื่อเป็นไปตามความตั้งใจของผู้ที่ได้รับเลือกเข้าโครงการฯ ทุกคนในการที่จะตั้งใจดูแลตัวเองตามที่ได้ลงชื่อไว้ในใบสมัครของโครงการฯ