Logged by Luck(3)

หลังจากที่สมุดจดบันทึกระดับน้ำตาลได้รับการยอมรับและถูกตีพิมพ์ เพื่อให้ทุุกคนใช้จดบันทึกตลอดระยะเวลาการดำเนินโครงการฯ 3 ปี  (1 กรกฎาคม 2554 – 30 กันยายน 2557) เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ก็ถึงส่วนที่ลักข์คิดว่าเป็นโอกาสสำคัญในชีวิตที่ลักข์จะมีโอกาสแบ่งปันเรื่องเล่า เรื่องราวของ  “โลกเบาหวาน” ของลักข์จากประสบการณ์ที่ผ่านมา นอกเหนือไปจากการอธิบายถึงวิธีการใช้สมุดจดบันทึกที่หน้าตาไม่ใช่ตาราง

ลักข์ตั้งคำถามกับน้องๆ ว่า โลกเบาหวานแบบไหนที่เราอาศัยอยู่?

เพราะลักข์เป็นเบาหวาน เป็นมานาน 20 กว่าปีแล้ว ลักข์เชื่อว่าทุกอารมณ์หลากความรู้สึกผ่านมาแทบจะหมดแล้วล่ะ ไม่ว่าความรู้สึกแรกshock ตกใจ หวาดกลัว ปฎิเสธไม่ยอมรับ ไม่เชื่อว่าตัวเองจะเป็นเบาหวานตลอดชีวิต ยอมรับแบบยังมีความหวังว่าสักวันจะเกิดปาฎิหารย์ จนกระทั่งมาถึงวันที่สามารถยอมรับจากหัวใจ จากจิตวิญญาณว่าเบาหวานจะอยู่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตลักข์ไปตลอดกาล

ลักข์เข้าใจความรู้สึกของคุณพ่อ คุณแม่ ที่ตกใจ หวาดกลัว ไม่ยอมรับ เกิดความรู้สึกว่าเป็นความผิดของตัวเอง และโทษตัวเองเสมอถึงการที่ลูกเป็นเบาหวานและพยายามที่จะหาหนทางรักษาให้ดีที่สุดเพื่อให้ลูกหายขาดจากโรคนี้ให้ได้ หมอดี หมอดังที่ไหน ลักข์ถูกพาไปมาหมดแล้วทั้งนอกและในประเทศ (หมอที่ว่านี้ไม่ใช่บุคลากรทางการแพทย์ที่จะรักษา แล้วมีวิธีทางวิทยาศาสตร์ที่ตรวจสอบพิสูจน์ว่าได้ผลจริง เป็นหมอที่ขายความหวัง ความเชื่อ โดยที่หมอไม่ต้องรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นใดๆ  …. ทำให้ปัจจุบัน ลักข์ยอมรับได้ว่าว่าคนที่พร้อมขายสินค้าหลอกลวงมีอยู่เสมอ คนที่แอบอ้างว่าเป็นหมอมีอยู่ตลอดเวลา ตัวเราเองเท่านั้นที่จะต้องมีสติ มีปัญญา และมีวิจารณญาณในการตัดสินใจในการหาหนทางรักษา/ทำร้ายตัวเอง)

ลักข์เคยอยู่ในโลกทัศน์แคบๆ มีทัศนคติที่มืดบอดเกี่ยวกับโรคเบาหวาน เหมือนเป็นกบที่อยู่ในกะลา ที่ไม่เคยเปิดหู เปิดตา เปิดใจ รับรู้ ทำให้พลาดโอกาสการเรียนรู้และเข้าใจเกี่ยวกับโรคเบาหวานอย่างถูกต้องไป  ชีวิตที่อยู่แต่ในกะลา จึงถูกความเชื่อผิดๆ พัดพาไปอย่างสะเปะสะปะไม่รู้หลัก ไม่รู้ทิศทาง และไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ จนกระทั่งโรคแทรกซ้อนจากเบาหวาน ที่เรียกว่าเบาหวานขึ้นตาก็เกิดขึ้นกับลักข์ในชีวิตจริง

กว่าที่ลักข์จะพ้นจากกะลาก็เสียเวลาไปทั้งหมดสิบกว่าปี นับว่ายังโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่ และมีโอกาสได้คิด และคิด “ยอมรับ” โรคเบาหวานเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้

ลักข์ว่าสิ่งสำคัญที่จะทำให้ชีวิตคนเป็นเบาหวาน (รวมถึงครอบครัวคนเป็นเบาหวาน)  จะมีชีวิตอยู่กับโรคเบาหวานได้อย่างมีความสุข ก็คือ “การทำใจยอมรับ” โรคเบาหวานนี้ให้ได้

การทำใจยอมรับนี่แหละที่จะเป็นเรื่องยากที่สุด แต่เมื่อทำได้ก็จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดของการเรียนรู้ การสำรวจโลกเบาหวานจะเป็นการเริ่มต้นที่นำไปสู่ความรู้ ความเข้าใจว่า การดูแลโรคเบาหวานไม่ใช่เรื่องยากเลย แค่รู้จักตรวจวัดระดับน้ำตาลอย่างสม่ำเสมอ แค่รู้ปริมาณอาหารที่พอเหมาะ (โดยเฉพาะปริมาณคาร์โบไฮเดรต)สำหรับตัวเอง รู้คุณสมบัติของอินสุลินที่ใช้และใช้ได้อย่างถูกต้องเหมาะสมสำหรับตัวเอง ออกกำลังกายเป็นประจำ เท่านี้เอง เราก็สามารถอยู่กับโรคเบาหวานบนโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข และไม่มีอันตรายได้แล้ว

การไม่ดูแลต่างหากที่จะทำให้ตัวเราได้รับผลร้ายและอันตรายจากโรคต่างๆ ที่มีสาเหตุมาจากโรคเบาหวาน

เราเคยคิดกันไหมว่า ชีวิตเบาหวานที่ผ่านมา เราอยู่ในโลกเบาหวานแบบไหน?์
เราเคยตั้งเป้าหมายการมีชีวิตอยู่กับโรคเบาหวานไหมว่า เราอยากมีโลกเบาหวานในอนาคตแบบไหน?
ชีวิตเบาหวานอยู่ที่ตัวเรา อนาคตเบาหวานอยู่ที่เราดูแลตัวเองในวันนี้

ลักข์อยากมีเพื่อนร่วมโรคที่ตั้งเป้าหมายไว้เหมือนกัน คือ อยู่ในโลกเบาหวานอย่างปราศจากโรคแทรกซ้อน จะมีใครพร้อมก้าวเดินไปกับลักข์ไหม? เราจะได้เป็นกำลังใจให้กันและกันในยามที่รู้สึกท้อแท้ไง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s