พ่อแม่ไม่เข้าใจฉัน หรือเราไม่เข้าใจกัน

IMG_7373

ฉีดยาหรือยัง?   เจาะเลือดหรือยัง?   ได้น้ำตาลเท่าไหร่?  ไปแอบกินอะไรมา? (ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้กินเลย)

โอ้โห ….. มีแต่คำถามจับผิดทั้ง นั้นเลย … เป็นเบาหวานก็รู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง ไม่ได้อยากเป็นนะ แล้วก็ไม่ได้อยากทำสิ่งที่สมควรทำเลย แต่ก็รู้ว่าต้องทำ แล้วยังจะมาถามเหมือนจับผิดกันอีก อะไรกันนักกันหนา พ่อ แม่ ไม่เห็นใจ ไม่เข้าใจเราบ้างเลย เบื่อนะ ที่ต้องฉีดยาทุกวัน เจาะเลือดทุกวัน (ทั้งๆ ที่ก็ทำบ้าง ไม่ทำบ้าง ก็มันเบื่อ แถมเผลอๆ ลืมๆ ไปบ้างก็ยังไม่เห็นเป็นอะไร เลยเผลอลืมบ่อยๆ ด้วย)

“ลัก … น้องฟินไม่ค่อยยอมกินอะไรเลย ทำยังไงดี”

“ลัก … น้องเดียร์ร้องเพลงชาติได้ด้วยนะ ไหนๆ ร้องให้ป้าลักฟังสิ”

“ลัก … บางทีลูกร้องตลอดเลย ไม่รู้ว่าเค้าเป็นอะไร เครียดน่าดูเลย”

“ลัก … จะให้น้องออมเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมดีไหม?”

“ลัก … ตอนนี้น้องปาล์มเข้าโรงเรียนแล้วนะ น้องปิ่นก็ไปเรียนโรงเรียนอนุบาลแล้ว”

“ซื้อไม่ลงหรอก เก็บเงินไว้เป็นค่านม ค่าขนม ค่าเรียนหนังสือให้ลูกดีกว่า”

“ขอโทษนะ ไปด้วยไม่ได้ ต้องไปรับ ส่งลูกไปโรงเรียน”

………………………………………………………………………………….

ลัก : หม่าม๊า … มีลูกที พ่อแม่ต้องเหนื่อยมาก กังวลมากเลยเหรอ?

หม่าม๊า : ก็ลูกทั้งคน ก็ต้องรัก ต้องห่วงสิ ตอนตั้งท้องก็ห่วงว่าลูกจะคลอดมามีร่างกายมีอวัยวะครบสมบูรณ์ไหม? ตอนเป็นทารก เวลาร้องบางทีก็ไม่รู้ว่า ร้องหิว ร้องอึ ร้องฉี่ ร้องเพราะอากาศร้อน ร้องเพราะไม่สบาย เป็นห่วงและกังวลสารพัด กว่าจะเลี้ยงโตมาให้รู้เรื่องได้ แต่ก็ดีใจ ภูมิใจ และมีความสุขนะ ลูกเราเองทั้งคน

ลัก : ตอนลักเป็นเบาหวาน ม๊าเสียใจหรือเปล่า?

หม่าม๊า : เสียใจสิ เอาอะไรมาแลกได้ หม่าม๊ายอมทั้งนั้นแหละ ไม่อยากเห็นลูกเจ็บป่วยเป็นอะไรเลย ตอนลักยังเล็ก เป็นไข้จนชัก หม่าม๊าวิ่งอุ้มลักไปโรงพยาบาลทั้งๆ ที่ไม่ได้ใส่รองเท้า ไม่รู้ตัวเลย

ลัก : แล้วตอนลักดื้อหล่ะ?

หม่าม๊า : หม่าม๊าก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ได้แต่เป็นห่วง ใครว่ามีอะไรดี หม่าม๊าก็พยายามหามาให้กินเพื่อรักษาให้หาย แล้วก็ได้แต่เตือนตามที่หมอบอกมา ต้องซื้อยา มีค่าใช้จ่ายอะไรก็ยินดี เพื่อรักษาให้ดีที่สุด

ลัก : คนเป็นพ่อ เป็นแม่ คิดกันแบบนี้หมดเลยมั้ย?

หม่าม๊า : ลูกใคร ใครก็รัก กว่าจะมีลูกได้ กว่าจะเลี้ยงโตมา ไม่มีใครอยากเห็นลูกป่วย ลูกเจ็บ ทรมานจากโรคหรอก แต่เป็นแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ให้หายก็ทำไม่ได้ ก็ได้แต่พาไปหาหมอ และพยายามเตือนให้ดูแลตัวเอง

ลัก : แล้วทำไมต้องพูดบ่อยๆ บ่นซ้ำๆ ซากๆ หล่ะ?

หม่าม๊า : อ้าว ก็คนมันรักและเป็นห่วง แล้วทำตัวน่าห่วงไหมหล่ะ ฉีดยาไหมหล่ะ เจาะเลือดไหมหล่ะ กินอะไรลงไปบ้างหล่ะ?

ลัก : โกรธหรือเปล่า เวลาลูกดื้อ?

หม่าม๊า : โมโหก็มีบ้าง ที่โมโห เพราะลูกไม่ดูแลตัวเอง รู้ไหมว่า พ่อแม่ทุกคนเลี้ยงลูกมาด้วยความรักมากๆ ตอนเป็นเด็กๆ ปวดหัวตัวร้อน ร้องไห้โยเย อุ้มมากอดไว้ทั้งคืน ไม่ได้หลับไม่ได้นอน พ่อแม่ก็ทนได้ มีเรื่องอะไรมา พ่อแม่ก็ทุกข์ใจเสมอ แต่พอโตขึ้นมา ลูกเลือกทางเดินของตัวเอง พ่อแม่ก็ให้อิสระ แต่ถ้ามีบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง เห็นอยู่ตำตา ตำหัวใจว่าลูกกำลังทำร้ายตัวเอง ก็ต้องรู้สึกเดือดเนื้อ ร้อนใจหน่ะสิ ทนไม่ได้หรอกที่จะทำเป็นไม่รู้ ไม่เห็น มันร้อนใจ เป็นทุกข์ เป็นห่วง เป็นกังวลไปหมด ไม่อยากเห็นลูกที่รักเป็นอะไรไปหรอกนะ ไม่ใช่ไม่เข้าใจลูก แต่ลูกเคยเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อ เป็นแม่บ้างหรือเปล่าหล่ะ ว่ารัก หวง ห่วงใย มากขนาดไหน?

………………………………………………………………………………………………………………….

เฮ้อออออ …. ยังไม่เคยมีลูกของตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรักลูกได้มากขนาดไหน แต่เห็นเพื่อนๆ มีลูกกันแล้วรู้เลยว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่มีความรักให้กับลูกมากมายมหาศาล และต้องใช้พลังอันยิ่งใหญ่มากที่จะเลี้ยงดูให้เติบโตมา

น้องๆ เอ๋ย พ่อแม่ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกที่เราเป็นเบาหวาน เพราะเขาไม่ได้เป็นเบาหวานเหมือนเรา แต่….ถ้าเปลี่ยนตัวกันได้ พ่อแม่ก็คงยอมเป็นแทนเรา … แล้วเราหล่ะ? เพราะเราเองก็ยังไม่เคยอยู่ในบทบาทของพ่อแม่ เรารู้บ้างไหมว่าพ่อแม่เขาทุกข์ไปกับเรามากแค่ไหน? เราเคยเหลียวมองและเข้าใจความรักในรูปแบบที่พ่อแม่หยิบยื่นให้บ้างหรือเปล่า? เคยคุยกันไหม ทำไมเรารักกัน ปรารถนาดีต่อกัน แต่คุยกันไม่ได้ ไม่สามารถทำความเข้าใจซึ่งกันและกันได้เลย

ทุกวันนี้ เจาะเลือด ฉีดยาเองทุกวัน ไม่เห็นมีใครมาถาม มาบ่นให้รู้สึกรำคาญหูเลย เพราะเห็นว่าดูแลตัวเองอย่างดีแล้ว เขาก็เลยปล่อย ….. อยากให้พ่อแม่เข้าใจเราบ้าง ลองเริ่มต้นดูแลตัวเองดีๆ ดูไหมคะ?

อืมม์……ว่าแต่ว่า ตั้งแต่เริ่มโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันมา ไม่ได้กอดพ่อ ไม่ได้หอมแม่ ไม่ได้อ้อน ไม่ได้ทำตัวโยเยเป็นเด็กตัวเล็กๆ กันนานแค่ไหนแล้วเอ่ย? พ่อแม่มีแต่แก่เฒ่าลงนะ ไม่รัก ไม่ออดอ้อน ไม่หอมกันวันนี้ จะรอไปจนถึงเมื่อไหร่กันจ๊ะ หนุ่มน้อย สาวน้อย?

เขียนบทความวันนี้ คิดถึงป่าป๊าจังเลย อดกอดแล้ว อดนั่งตัก (ยังคิดอีกแหน่ะ) อดจูงมือกันไปกินโน่น กินนี่ เที่ยวที่นั่น ที่นี่ เพราะป่าป๊าไปอยู่บนสวรรค์แล้ว ใครกอดพ่อ ฝากกอดเผื่อสักทีนะคะ เขาว่ากันว่า A Hug is a great gift, one size fits all. แล้วอย่าลืมบอกรักกันนะคะ ความหมายดีน่าดูเลย คำว่า Family เนี่ย

Father

And

Mother

I

Love

You

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s